Czym jest autyzm? Na pewno nie jednostką chorobową, której przyczynę możemy jasno określić, prognozować jej przebieg i wdrożyć gotowe procedury leczenia. Badania nad ustalaniem przyczyn wciąż trwają. Obecnie wśród naukowców przeważa przekonanie, iż różne czynniki genetyczne, różnymi drogami, mogą doprowadzać do podobnych zaburzeń. Obecnie często używa się szerokiego terminu, jakim jest  spektrum autyzmu, odnoszącego się do bardzo zróżnicowanych zaburzeń związanych z rozwojem mowy, zachowania, relacji z innymi.

 

JAKIE SĄ NASZE DZIECI?  OD JAKIEJ STRONY MY POZNAJEMY DZIECI ZE SPEKTRUM AUTYZMU?

Często nas zaskakują!

Miewają ukryte talenty!

Próbują nawiązywać kontakty w oryginalny sposób!

Ich zachowanie bywa zmienne. Jak nam wszystkim, zdarzają się lepsze i gorsze dni!

Miewają  bardzo nietypowe spostrzeżenia, zmuszają do innego spojrzenia na świat!

Zdarza się, że testują pokłady naszej cierpliwości, bywają bardzo asertywne;)

A czasami, potrafią niesamowicie nas rozbawić!

Jedno jest pewne. Każde z nich jest zupełnie niepowtarzalne !

 

Zachęcamy do zapoznania się z materiałami:

 

Wystawa w Mościckim Centrum Kultury

https://www.youtube.com/watch?v=2vhqJrEE5_g

https://www.youtube.com/watch?v=vzr5VjpHHW4

https://www.youtube.com/watch?v=GjBNT1u9ph8

https://www.youtube.com/watch?v=VQAfUEZ5Hzw

 

 

 

Poniżej trochę informacji…

 

Spektrum autyzmu to pojęcie bardziej ogólne. Konkretne rozpoznania mogą brzmieć następująco: autyzm, autyzm atypowy, autyzm wczesnodziecięcy, zespół Aspergera.

 

DIAGNOZA ZABURZEŃ ZE SPEKTRUM AUTYZMU OPIERA SIĘ NA BADANIU TRZECH ASPEKTÓW ROZWOJU DZIECKA:

- rozwoju komunikacji werbalnej,

- zachowań społecznych , interakcji z innymi osobami, komunikacji niewerbalnej,

- stereotypowych zachowań, powtarzanych gestów, spontanicznego spędzania czasu, form zabawy itp.

 

PRZYKŁADOWE SYMPTOMY MOGĄCE WSKAZYWAĆ NA ZABURZENIA ZE SPEKTRUM AUTYZMU:

Co może zaniepokoić w zachowaniu dziecka na najwcześniejszym etapie rozwoju:

- nie reaguje na wypowiadanie jego imienia,

- nie utrzymuje kontaktu wzrokowego,

- nie podaje dorosłemu przedmiotów, zabawek,

- częściej obserwuje przedmioty niż ludzi.

W następnej kolejności możemy zaobserwować:

- trudność w spontanicznym udziale w zabawach rówieśników,

- problem z kontaktem wzrokowym,

- chęć spędzania czasu sam na sam z przedmiotami,

- nadmierna ruchliwość lub ograniczenie spontanicznej aktywności do stereotypowych zachowań, ruchów, gestów,

- chęć porządkowania otoczenia, wprowadzania codziennej rutyny, oczekiwanie określonego porządku w otoczeniu, kolejności w czynnościach, określonej reakcji osób w otoczeniu,

- podwyższony próg bólu (niewrażliwość na ból),

- nieadekwatna ocena zagrożeń w otoczeniu, brak ostrożności, przewidywania konsekwencji swojego działania,

- zbytnie przywiązywanie do określonych przedmiotów,

- opóźniony rozwój mowy,

- echolalie (częste powtarzanie słów usłyszanych w otoczeniu, ale bez intencji komunikacji),

- niechęć do przytulania lub przeciwnie, potrzeba silnego przytulania, dostarczania silnych bodźców czuciowych,

- napady złego nastroju, agresji nieadekwatnie do bodźca.

Uwaga! Powyższe zachowania, to tylko symptomy, które mogą zaniepokoić. Nie muszą oznaczać jednak diagnozy. Zwłaszcza,  gdy występują wybiórczo lub przejściowo.

Kto może pomóc ? Gdzie możemy udać się w celu konsultacji?

- lekarz pierwszego kontaktu, pediatra,

- psycholog,

- neurolog,

- psychiatra,

- poradnia psychologiczno-pedagogiczna.

 

Literatura:

Porady lekarza rodzinnego. Autyzm i zespół Aspergera;   wyd. Literat ; Toruń

Autyzm dziecięcy  L. Bobkowicz-Lewartowska;   wyd. Impuls;  Kraków 2011

Integracja sensoryczna. Wprowadzenie do teorii, diagnozy, terapii   Z. Przyrowski;  wyd. EMPIS; Warszawa